حضرت امام محمد تقى(ع)

را به عموم حقیقت خواهان  تسلیت مى گوییم.

امام نهم که نامش «محمد» و کنیه‏اش «ابو جعفر» و لقب او «تقى» و «جواد» است، در ماه رمضان سال ۱۹۵ ه’. ق در شهر «مدینه» دیده به جهان گشود.

مادر او «سبیکه» که از خاندان «ماریه قبطیه» همسر پیامبر اسلام به شمار مى‏رود(۲)، از نظر فضائل اخلاقى در درجه والایى قرار داشت و برترین زنان زمان خود بود(۳)، به طورى که امام رضا – علیه السلام از او به عنوان بانویى منزه و پاکدامن و با فضیلت یاد مى‏کرد.

مأمون در سال ۲۱۸ هجرى درگذشت و پس از او برادرش «معتصم» جاى او را گرفت. او در سال ۲۲۰ هجرى امام را از مدینه به بغداد آورد تا از نزدیک مراقب او باشد و چنانکه قبلاً ذکر شد، در مجلسى که براى تعیین محل قطع دست دزد تشکیل داده بود، امام را نیز شرکت داد و قاضى بغداد (ابن ابى دُؤاد) و دیگران شرمنده شدند و چند روز بعد از آن «ابن ابى دؤاد» از حسد و کینه توزى نزد معتصم رفت و گفت: از باب خیر خواهى، به شما تذکر مى‏دهم که جریان چند روز قبل به صلاح حکومت شما نبود، زیرا در حضور همه دانشمندان و مقامات عالى مملکتى فتواى ابو جعفر (امام جواد)، یعنى فتواى کسى را که نیمى از مسلمانان او را خلیفه و شما را غاصب حق او مى‏دانند، بر فتواى دیگران ترجیح دادى و این خبر میان مردم منتشر و خود دلیل قاطعى بر حقانیت او نزد شیعیانش شد.

معتصم که مایه ابراز هر نوع دشمنى با امام را در نهاد خود داشت، از سخنان «ابن ابى دؤاد» بیشتر تحریک شد و در صدد قتل امام برآمد و سرانجام منظور پلید خود را عملى ساخت و امام را توسط منشى یکى از وزرایش مسموم و شهید نمود .امام هنگام شهادت بیش از بیست و پنج سال و چند ماه نداشت

روزى که پدر بزرگوار امام جواد – علیه السلام – در گذشت، او حدود هشت سال داشت و در سن بیست و پنج سالگى به شهادت رسید. و در قبرستان قریش در بغداد در کنار قبر جدّش، موسى بن جعفر – علیه السلام – به خاک سپرده شد